Osmaniyespor…
Bu şehrin markası.
Bu şehrin ortak değeri.
Bu şehrin heyecanı.
Ama soru şu:
Gerçekten ortak mı?
Yoksa belli çevrelerin mi?
Toplantı yapılıyor.
Basın davet ediliyor.
Ama herkes değil.
Bir iki isim.
Seçilmiş isimler.
Peki neden?
Basın seçilerek mi davet edilir?
Profesyonel bir kulüp, basın arasında ayrım yapar mı?
Sayın Başkan Mesut Demir…
Bu şehir küçük.
Herkes her şeyi görüyor.
Herkes kimin çağrıldığını, kimin çağrılmadığını biliyor.
Osmaniyespor kimsenin şahsi mülkü değil.
Kamuya mal olmuş bir kulüp.
Taraftarın.
Şehrin.
Vergi veren insanların.
Basın özgürlüğü sadece ulusal kanallar için değildir.
Yerel basın da basındır.
Eleştiren de basındır.
Soru soran da basındır.
Sessiz kalan da basındır.
Ama seçilerek çağrılan basın…
O artık basın değildir.
O, tercih edilmiş misafirdir.
Profesyonellik nedir?
Herkesi davet etmektir.
Soru sorulmasından korkmamaktır.
Eleştiriye açık olmaktır.
Şeffaf olmaktır.
Eğer profesyonel lig hedefleniyorsa…
Profesyonel davranmak gerekir.
Basın ayırımı küçük bir detay gibi görünür.
Ama değildir.
Zihniyet göstergesidir.
Ufuk göstergesidir.
Yönetim anlayışı göstergesidir.
Bu şehir neden bir adım ileri gidemiyor?
Çünkü koltuk, eleştiriden daha kıymetli görülüyor.
Çünkü konfor alanı bozulmak istenmiyor.
Çünkü herkes alkış istiyor.
Ama soru istemiyor.
Osmaniyespor büyümek istiyorsa…
Önce eleştiriye alışacak.
Önce şeffaf olacak.
Önce herkese eşit mesafede duracak.
Basın arasında ayrım yapmak…
Küçük düşünmenin göstergesidir.
Ve bir söz de meslektaşlara.
Eğer bugün bir gazeteci arkadaşınız davet edilmiyorsa…
Yarın siz edilmeyeceksiniz.
Ama bugün susarsanız…
Yarın konuşacak zemin bulamayacaksınız.
Gazetecilik dayanışma ister.
Seçilmiş suskunluk değil.
Kimseye hakaret etmiyoruz.
Kimseyi hedef göstermiyoruz.
Ama kamu yararı gereği soruyoruz:
Basın neden ayrılıyor?
Şeffaflık neden sınırlı?
Toplantılar neden herkese açık değil?
Osmaniyespor bir spor kulübü olabilir.
Ama aynı zamanda kamuya açık bir yapıdır.
Ve kamuya açık yapılar eleştirilir.
Sorgulanır.
Denetlenir.
Bu demokrasinin gereğidir.
Eğer ayrımcılık algısı oluşuyorsa…
Bu bile başlı başına bir sorundur.
Algıyı yönetmek değil…
Algıyı ortadan kaldırmak gerekir.
Nasıl mı?
Tüm basına eşit davet.
Tüm basına açık kapı.
Tüm basına şeffaf bilgi.
Bu kadar basit.
Koltuk geçicidir.
Şehir kalıcıdır.
Yönetimler değişir.
Ama hafıza kalır.
Osmaniyespor’un ihtiyacı olan şey:
Kapanmak değil.
Açılmak.
Seçmek değil.
Kucaklamak.
Bu yazı bir saldırı değil.
Bir çağrıdır.
Daha geniş ufka.
Daha profesyonel anlayışa.
Daha kapsayıcı yönetime.
Çünkü bu şehir hak ediyor.
Osmaniyespor hak ediyor.
Ve en önemlisi…
Şeffaflık herkes için daha güvenlidir.
İleri gitmek isteyen şehirler…
Eleştiriyi düşman görmez.
Onu pusula yapar.
Soru şu:
Osmaniyespor pusula mı olacak?
Yoksa kapalı kapı mı?
Yorum Yazın