Çok sevdiğimiz sanatçılar bile bir bir gidiyor.
Sesleri kalıyor.
Şarkıları kalıyor.
Ama kendileri… Toprağın altında.
Peki ya siz?
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayanlar…
Kibirle yürüyenler…
Gücün sarhoşluğuna kapılanlar…
Elbet sıra size de gelecek.
Hiç istisnasız.
Hiç torpilsiz.
Hiç ayrıcalıksız.
Bu dünya Sultan Süleyman’a kalmadı.
Peygamberlere kalmadı.
Krallara, imparatorlara kalmadı.
Size mi kalacak?
Bir düşünün.
Sadece bir an durun.
Derin bir nefes alın.
Sonra aynaya bakın.
Kendinizi ne sanıyorsunuz?
Kibirliyseniz…
Ukala iseniz…
Düzenbazsanız…
Kul hakkı yiyorsanız…
Merhameti unutmuşsanız…
Bu dünya size mi emanet?
Herkes hesap vermekten kaçıyor.
Ama kaçamayacağı tek kapı var.
Adı belli.
Hesabı belli.
Allah’a vereceksiniz.
Alaverenin…
Dalaverenin…
Hilenin…
Yalanın…
İftiraların…
Hepsinin bir defteri tutuluyor.
Sessizce.
Sabırla.
Eksiksiz.
Bugün güçlülerin yanında boy gösterenler…
Yarın yalnız kalacak.
Bugün adam kayıranlar…
Yarın adalet arayacak.
Bugün torpille yükselenler…
Yarın tutunacak dal bulamayacak.
Ama iş işten geçmiş olacak.
Ah’lar vardır…
Sessizdir.
Ama ağırdır.
Birikir.
Ve günü gelince boğar.
Bugün başkasının ekmeğine taş koyanlar…
Yarın açlıktan şikâyet eder.
Bugün iftira atanlar…
Yarın doğruları anlatacak kimse bulamaz.
Çünkü adalet gecikir…
Ama şaşmaz.
Allah bu ülkede bizi Müslüman olarak yaratmış.
Bir lütuf mu?
Evet.
Ama aynı zamanda büyük bir sorumluluk.
Ya başka bir dinde yaratsaydı?
Ya başka bir coğrafyada?
Ya başka bir kaderde?
Siz Allah’tan daha mı iyi bilecektiniz?
İşte bu yüzden…
İnsanı, insan olduğu için sevmek gerek.
Diniyle, diliyle, ırkıyla değil.
Vicdanıyla ölçmek gerek.
Kimse bana dininden dolayı hesap vermeyecek.
Kimse size de vermeyecek.
Hesap yeri belli.
Muhatap belli.
İyiliğin de…
Kötülüğün de…
Bedeli var.
Birazcık ahiret inancı olan…
Bir lokma harama el uzatmaz.
Birazcık Allah korkusu olan…
Yalanı alışkanlık yapmaz.
Ama ne görüyoruz?
Haram normalleşmiş.
Yalan sıradanlaşmış.
Düzenbazlık “uyanıklık” olmuş.
Yalakalık meslek olmuş.
Karakter ise yük sayılmış.
Çıkar için dost satanlar var.
Makam için omurga eğenler var.
Parayı putlaştıranlar var.
Ve hepsi kendini çok akıllı sanıyor.
Oysa unutulan bir gerçek var:
Para kefen cebine girmez.
Makam mezara kadar gelmez.
Güç, toprağın altında işe yaramaz.
Orada sadece insanlık tartılır.
Kimseyi kendinizden üstün görmeyin.
Ama kimseyi de ezmeyin.
Kendinizi bulunmaz Hint kumaşı sanmayın.
Herkesin yerine konulabilecek biri vardır.
Bugün varsınız…
Yarın yoksunuz.
Bugün alkışlananlar…
Yarın hatırlanmaz.
Ama iyiler…
Her zaman anılır.
Her gelene aynı olun.
İki yüzlü olmayın.
Bin karakterli olmayın.
Ufacık çıkarlar için dostlukları satmayın.
Bir koltuk uğruna vicdanı terk etmeyin.
Bugünkü üstünlüğünüze güvenmeyin.
Çünkü hayat…
En güvendiğiniz anda sınar.
Ve en sonunda…
Herkes ölümü tadacaktır.
Bu kaçınılmaz.
Bu ertelenemez.
Bu inkâr edilemez.
Sizi kurtaracak olan…
Malınız değil.
Makamınız değil.
Çevreniz değil.
Sizi kurtaracak olan tek şey var:
İyi insan olmanız.
O yüzden…
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamayın.
Bu dünya kimseye kalmadı.
Peygamberler bile gitti.
Size mi kalacak?
Bir gün…
Hepimiz susacağız.
Ve sadece yaptıklarımız konuşacak.
İşte o gün…
Keşke dememek için…
Bugün insan kalın.
Yorum Yazın