Bazen tüm konuşmalarıma ve yazılarıma, bir besmele gibi “aptallıktan sana sığınırım yarabbi” diye başlamak geliyor içimden. Herhalde sık sık kendimi deliler ülkesinde yaşıyormuş gibi hissetmemdendir.

Malum yeni anayasa hazırlıklarıyla ilgili tartışmalar işgal ediyor gündemi. Beni en çok ilgilendireni “DİN KÜLTÜRÜ VE AHLAK BİLGİSİ” (DKAB) dersleriyle ilgili olanı. Neden büyük yazıyorum, çünkü aptalca ve ısrarla neredeyse herkes “DİN DERSİ” diyor. Değil kardeşim, din dersi diye bir şey yok Türkiye Cumhuriyetinde. Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi var. Yani İslamiyet dahil, herhangi bir dine hasredilmiş bir ders yok ortada. Uygulamada şöyleydi böyleydi denebilir. Zaten uygulamalara bakınca sapıtmamak elde değildir ülkemizde, kanuna hukuka bakmak lazım. Bu dersin zorunlu kılınma gerekçesi de, anayasada belirtildiği şekli de kültür dersi niteliğinde olduğunu göstermektedir. Yani hayat bilgisi nasıl zorunlu bir ders ise, DKAB dersleri de onun gibi zorunludur. Amacı öğrencilere bir inanç empoze etmek değil toplumda var olan bir vakıayı öğrenmelerini sağlamaktır. Ayrıca mevcut  anayasaya göre;  “Din ve ahlak eğitim ve öğretimi Devletin gözetim ve denetimi altında yapılır. Din kültürü ve ahlak öğretimi ilk ve ortaöğretim kurumlarında okutulan zorunlu dersler arasında yer alır. Bunun dışındaki din eğitim ve öğretimi ancak, kişilerin kendi isteğine, küçüklerin de kanuni temsilcisinin talebine bağlıdır” (md. 24). Yani zorunlu dersin dışında gerçek anlamda “Din Dersleri” için serbestlik de tanınmaktadır.

Çeşitli formüller üzerinde durulduğu söyleniyor. İnşallah bu ders tamamen seçmeli hale getirilmez. Hükümetin, Kenan Evren’in bile yapmadığı bir şeyi yaparak ve siyasi istikbalini tehlikeye atarak böyle bir saflık sergileyeceğini sanmıyorum. DKAB dersleri ile ilgili mevcut durum korunmalı ve maddenin yukarıda geçen ikinci kısmı daha işlevsel ve somut hale getirilmelidir. Yani bir kültür dersi olarak DKAB zorunlu olmalı, din dersleri diyebileceğimiz doğrudan İslamiyet’i anlatmaya ve öğretmeye yönelik de seçmeli derslere imkan verilmelidir. Tamamen seçmelilik öğrenciler için olumsuz etkilere yol açacağı gibi DKAB branşının da ölmeye bırakılması demektir. Hem ilgili branşın öğretmenlerinin hem de bazı eğitim sendikalarının bu tehlikenin farkında olmaları ve seslerini çıkarmaları lazımdır.