Uçaklar neden kaza yaparlar diye merak edip durdum hep. Kocaman gökyüzüne sığmıyorlar mıydı yoksa? Saçma gelirdi bana.

Bizim maçlarımız hep “son golü atan kazanır” prensibiyle biterdi o zamanlar. Sağlam kalmazdı elbette toplarımız. Bu yüzden “top şiş” icat edilmişti zaten. Top şiş! Herkes yerinde kalır; dudağını dayayıp şişirmeye başlardı birisi. Sonra gene devam. Keşke her insanın hayatında böyle duraklar olsa dimi. Şöyle zamandan soyunsa, etrafına baksa, rahat bir nefes alsa, kimseler müdahale etmese kimselere. Ne güzel olurdu dimi? 

Çocukluğum böle uçuk sorularla geçti. Neden hep Galatasaray başarılı olurdu Avrupa’da? Beşiktaşlı bir çocuğun Galatasaray’ın başarılarla dolu Avrupa maçlarını ezbere bilmesini melekler sağlamazdı elbette. Tek kasetçalarlı teybiyle Arap Amca’m kaydederdi onları ve hiç sıkılmadan dinlerdi. Ama hiç anlamazdım bu maçları. Sen tut, taa İstanbul’dan bin uçağa, İngiltere’de in; orda 1,5 saat maç yap geri gel. Saçmaydı işte! İnsan gitmişken taa oraya 3–4 saat maç yapmadan gelir mi hiç? 

Ne güzel günlerdi onlar dimi sevgilim? Şimdilerde içimin her yerinde sen dolanıyorsan ve ben senin sesini her istediğimde duyuyorsam bu cennette olduğumuzu ispatlamaz mı? Hep dediğim gibi; insanın cenneti içindedir! 

Ben o zamanlar Apollo 13 yazılı sırt çantam ile fark yaratırken yaşıtlarımın içinde; benim içimde gizliden gizliye beslediğim “defterimi gazete kâğıdı ile kaplamak” vardı. Ama olmadı işte! İçimdeki isyancılığa, düzensizliğe rağmen; babam hep güzel kaplar alırdı bize. Ve etiketler hep düz yapıştırılırdı; içimdeki eğriliğe karşı. 

Bir gün okula kutular dolusu fındık geldi.”her gün bir paket fındık; depolarda atıl kalan fazlalığın bitmesine iyi geliyor” sanırım. Ve bizlere de 1 paket fındık dağıtıldı her gün. O gün aslında içime radyasyon değil Karadeniz Sevdası bulaştı. Ondan işte sevgilim; kendimi Trabzon’da Ganita’da seninle çay içerken deniz kokusunu içimize çektiğimizi hayal edip durmam. “hem belki Hamsiköy’e çıkarız daha sonra; sütlaç yemeye. Ne iyi insanlar şu Karadenizliler dimi? Ama en güzel mayışmış elma şekeri Osmaniye’de; memleketimde. 

Bu kentin her yerinde sen varsın. Her tarlada seni topluyorlar. Her çiftçinin avuçlarında sen açıyorsun. Her yağmur sonunda sevdanın seli akıyor caddelerde. 

O zamanda öğrenemezdim Dalton Kardeşler’in büyükten küçüğe doğru isimlerinin sıralamasını. Oysaki sorularımda hep sıralamalar istiyorum; cevaplarını gözlerim kapalı bildiğim. Çocuktum o zaman; seni tanımıyordum. 

Ama hiç imrenmedim; gelin arabasının önünü türlü hilelerle kesip-içinin boş olduğunu bildiğim- zarfları almaya çalışan yaşıtlarıma. 

İçimde hala uçakların neden gökyüzünde çarpıştıklarını bilmeyen bir çocuk yaşıyor sevgilim. Tut ellerinden. Şımart onu varlığınla…