Yüzümdeki, ağzımdaki karalar sana yabancı gelmesin. Kaderin karaları değil bunlar, harlanmış kesme çalısının üzerinde pişirdiğimiz buğday firiğinin bıraktıkları. Bilemezdim elbette o zamanlar ilerde “ellerim çok kirli, seni de kirletmekten korkuyorum” diye bir cümlenin çıkacağını buğday firiği karası ağzımdan. Ve beklide aynı belirsizlikten dolayı duyumsayamayacaktım “uzat ellerini gönlümün sularında arındırayım” diyeceğini. Damağımda kurban bayramından kalma bir çöz kokusu, ağzımda buğday firiğinin karası, elimde nardan düzdüğüm çubuğum; inek peşindeyim gene. Bizim ineğimiz ithal değildi. Biz sadece acılarımızı evin dışından getirtirdik. İneklerle acılar arasındaki tek benzerlik; sarılık oysa.
Şimdi sana çöplerden kâğıt topladık diye yalanlar uyduramam. Ama köyümün karşısındaki tır lokantasının, azgınlaşmış böğürtlen çalılarının arasından kavanozlar getirdim eve. Koşturmacalar da ki bizlerin hayat dedikleri bu yanılsamalar mı daha karışık yoksa böğürtlen bükü mü? Çözümleyemiyorum. Kurabildiğim, hatırlayıp algılayabildiğim tek şey o yeşil dikenli çalıların yaşadıklarımızdan daha hayâlıydı. Camdan kavanozlar ne parlaktı öyle değil mi? İnsan neden atardı ki bu kadar değerli şeyleri? Şimdiler de herkes camdan kalpler taşıyor yanında; gevrek, kırılgan. Ve ben çoğunun hala neden kırıldığını bile anlayamayacak kadar küçüğüm. Ne kadar kirlenmiş olabilir ki ağzında buğday firiği lekeleri olan bir çocuk? Ama kırıyordum işte o camdan kalpleri.
İneğimizi kaybetmiştim bir gün İncirli’de. Sağa sola koşmalarım sonuçsuz. İki yassı taş arasına buğday firiği karası ağzımdan koyduğum tükürük ile başladım ineği aramaya. “şeytan aldı götürdü satamadan getirdi”. Küçük yaşımla adaklar adıyordum “ineğim kaybolmazsa” diye başlayan. Bulduğum zaman duyduğum sevinç atomu parçalamış bir bilim insanının hissettiğinden daha da fazla. Sevinçler unutkanlıklara yol açar oysa. Ben de unutmuştum taş üstüne tükürükle koyduğum diğerini. Ondan geliyor sanırım mutlulukları bulup bulup kaybedişlerim. Hep unuttuğum taşlar yüzünden. O taşları aramak gibi fikirler uçuştu beynimden birden daha çok kere. Ama bulamam ki zeytinler istilasındaki İncirli’de ki o taşları.
Şişmiş bademciklerimi çektirmek için gittiğim zaman orda görmüştüm ilk defa taş değirmenini. Sabahları bazlama yapmak için kaç kere çevirmişti acaba ebem değirmeni? Sıcak un kokusu taşın gözeneklerine ne de kardeşçe yerleşmişti. Bir gün bende Pandora’nın Kutusundan çıkmış tüm kötü duyguları öğüteceğim diye hala saklıyorum o değirmeni. Gereksinimler ve önem sırası değişse de o değirmen başköşesinde duruyor hala bahçemizin. Soğukluğa inat hala sıcacık duruyor un kokusu değirmenimizin koynunda.
Hep iki taş arasında kaldı geçiyoruz bu yaşamdan. Mutsuzluklarımı İncirli’de unuttuğum iki taşın yüzünden, iyiliklere inancım ise değirmenin un kokulu taşlarından. Ağzımda buğday firiğinin karası, ellerimde tahin kavanozu ve böğürtlen çalısının çizdiği suratımdaki sevimlilik ile bakıyorum sana. Havada genzi yakan kesme çalısının kokusu, şişmiş bademciklerim ile memleketime bakıyorum
Yeşil Osmaniye’me.