Bir akvaryuma büyük bir balık koyarlar; akvaryumun diğer tarafına yiyebileceği küçük balıklar, araya da cam bir bölme. Balık diğerlerini yemek için saldırdıkça cama çarpar, bir süre sonra diğer tarafa geçme çabasını bırakır. Aradaki bölmeyi kaldırırlar ama balık öteki bölmeye geçmeyi denemez bile, açlıktan ölür.

Buna psikolojide "öğrenilmiş çaresizlik" denir.

Yukarıdaki paragraf bizi ve ülkemiz insanını çok iyi özetliyor. O kadar çok “öğrenilmiş çaresizliğimiz” var ki. Uğrunda çaba harcadığımız fakat başaramadığımız ulaşamadığımız şeylerle aramızda bir gün gelip engel kalmadığını fark edemiyoruz bile.

Üç beş yıldır demokratikleşme (her ne kadar bürokrasi ve bazı kesimler direnç gösterse de) çabaları var. Hakkınızı ararsanız öyle ya da böyle bir sonuca ulaşabiliyorsunuz ama önceleri çok camlara toslayanlar artık o camların arada olmadığını fark edemiyorlar.

Vatandaşlık bilincine sahip olmamız uzun bir süreç alacak gibi görünüyor. Bunun nedeni bizi temsil etsin diye gönderdiğimiz insanların bizi temsil etmekten ziyade atanmışlarla işbirliği yapıp mevcut anlayış ve değerleri koruma çabasına girişmeleri.

“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” ya da “adam sen de”  anlayışından vazgeçip kendimizi geleceğimizi ve değerlerimizi ciddiye almamız gerekiyor. Siz kendinizi ve haklarınızı ciddiye almazsanız bir başkasının umurunda bile olmaz.

Öğrenilmiş çaresizliklerimizi terk edelim geçmişte var olan o kalın duvarlarda çatlaklar var artık. Sorular soralım ve cevabını almadan peşini bırakmayalım.