Günümüz adalet sisteminin referans alması gereken bir ölçüt vardır: Af sadece samimi olarak isteyene verilir. İsteyecek, gereğini yerine getirecek ve ondan sonra "Beni affet" diyeceksin.

Cenab-ı Allah, kimleri affediyor?

İşlediği suçlardan pişman olanları.

Hangi halde affediyor?

Samimi olarak tövbe edeni.

Yani gönlünde ıslah olanı.

Ya ülkeyi yönettiğini sananlar ne yapıyorlar?

Bol keseden dağıtıyorlar.

Babalarının bağından bostan bağışlıyorlar.

Vergi yüzsüzüne af.

Katile, eşkiyaya af.

Dağa çıkana af.

Dolandırıcıya, hırsıza,

Arsıza, soysuza,

Irz düşmanına af.

Daha say sayabilirsen….

Bir de Diyarbakır modası başladı.

Neymiş efendim?...

Diyarbakır "geri kalmış" mış..

Fakiri, garip-gurebası bolca imiş.

Elektrik kaçağının yüzde 70'lere çıkması bundanmış.

Eee; ne yapalım Tayyip Paşa'm?

Elektriği bedava verelim.

Verdim gitti.

Başka…

Diyarbakır'da olaylar fazlaca imiş.

Polise, askere yan bakılırmış.

Bölücü örgütün, Barzani'nin, etki çemberindeymiş.

Belediye'yi de DTP'den almak lazımmış.

Ne yapalım Yaşar Paşa'm?

Diyarbakırspor'u Süper Lig'e çıkaralım.

Çıkardım gitti.

Ey benim "paşalarım";

Islah olmadan bu ihsanlar niye?

Tövbe etmeyene af nedendir?

Bağışlamakla serveti tükenmeyen Yüce Yaratan bile, benim affetmediğime yüzünü dönmüyor.

Peki size ne oluyor?

Vallahi hakkımı helal etmiyorum!