Gelişmeleri hepiniz izlediniz. İran 15 İngiliz askerini kendi karasularını sürekli ihlal ettikleri gerekçesiyle gözaltına aldı. Ona göre İran terörist bir ülke olduğu için Amerika bu askerlerden “rehine” diye söz etti, yani onlar esir veya tutuklu değildi. Neyse, olay bir kriz haline dönüştü ve sonuçta Ahmedi Nejad’ın bir törenle askerlerin serbest bırakıldığını açıklaması ile sorun çözüldü. Askerler konusunda İngiliz hükümetinin çeşitli pazarlıklar yaptığı iddia edildi. Eminim yapılmıştır. Daha sonra ise İngiliz askerler kanlarından gelen “dürüstlük”lerini göstererek tutuklu iken yaptıkları açıklamaları inkar ettikleri gibi, tipik bir batılı olarak “maceralarını” paraya tahvil etmeyi de gayet güzel başardılar. Bazı İngiliz vatandaşlarının dahi tepkisini çeken bu şaytani ruh yakınından uzağına tarihi daha iyi anlamak için iyi bir fırsat olsa gerek.

    Bu olaydan çıkarılabilecek daha başka şeyler varsa da bir tanesine değinmekle yetinelim. İran Cumhurbaşkanı, düzenlediği toplantıda –hadi niyetinin halis olduğunu kabul edip şov demeyelim- İngiliz askerlerini İslam inancı ve geleneği gereği ve de İngiliz halkına jest olmak üzere serbest bıraktıklarını açıkladı. El hak doğrudur. İslam geleneğinde böyle asil bir anlayış vardır. Esirlere eziyet edilmez, savunmasız ve masum insanlar öldürülmez, inançları ile alay edilmez, sığınana Allah’ın emaneti muamelesi yapılır. Fakat yine aynı gelenekte bir yanlış vardır ki günümüzde devam etmektedir. O da müslümanın, gayrı müslime gösterdiği bu insaniyeti kendi dindaşına göstermemesidir. Hz. Ali ile Muaviye arasındaki savaştan sonra zuhur eden Hariciler’in elinden sadece “ben müslüman değilim” diyerek kurtulabiliyordunuz. Haçlı seferleri esnasında Ortadoğu’daki müslüman emirlerin çoğu, Frenkleri İslam topraklarından kovmak için düşmanlarına karşı birlik olacaklarına birbirlerine düştüler, hatta içlerinden haçlılarla kendi dindaşlarına karşı işbirliği yapanlar çıktı. Daha dün sayılabilecek bir tarihte gerçekleşen Arap-İsrail Savaşı’nda da aynı şey oldu. “Tel-Aviv’de buluşalım” sloganı ile yola çıkan ve gerçekten de bunu yapabilecek güçte olan Arap ülkeleri, Ürdün Kralı Hüseyin’in ve bazı başka liderlerin arkadaşlarını satması ile İsrail’e yenildiler.

    Bu gün de adına emperyalist deyin, Siyonist deyin, Amerika deyin, Hıristiyan deyin ne derseniz deyin ama bu topraklardan olmayan ve bu toprakların iyiliğini düşünmedikleri açık olan birilerinin istilası söz konusu. Fakat bölgenin insanları Şii-Sünni-Kürt-Arap dörtgeninden kurtulmaya niyetli görünmüyor. Ara sıra Amerika ile düşmancılık oynasalar da bu dörtgenin kenarlarından her biri bencilce davrandığı için kendi kardeşlerine karşı Büyük Beyaz Efendi’den medet umuyor. Onun Büyük Beyaz bir Köpekbalığı olduğunun farkında değilmiş gibi yaparak.