Daha gözlerini ovuşturan imamın sesi köyün üstünden dağlara doğru akıyordu. Odamın bir penceresinden giren rüzgâr soğuktu hala. İçimdeki yalnızlık daha canlanmamıştı bile. Büyükbabam ekmek yapan fırıncı misali telaşa bulanmış; gözleri yolda. Her şey sakin içimden geçenler dışında köyümde. Arklarda kurbağalar prens olmak gibi saçma sapan hayaller peşinde değiller. Belki yaramaz bir çocuğun fırlattığı taş ürkütecekse onu; sıçramak için kasılmıştırlar. İlk motosiklet küfürler arasında çalışmaya çalışıyor derken. Sonra uyanıyor üstünü bastırdığım iç yangınları. Neden diyorum kendi kendime, neden insan bu kadar yalnız? Her şey, herkes, her ağaç, her serçe, her ev, her böğürtlen iç içe oysa. Ben miyim tek acı çeken bu köyde? Bir tek benim mi sızlıyor saksımdaki çiçeklerim? Adalet!

Karalastik ayakkabıma küçük çakıllar doldu tarlada suyla uğraşırken. Nede kolaydı suyun yönünü değiştirmek kürek ile. Çok gıpta ettim kendime, su emrimdeydi sanki. Sağa sağa! Sola sola! Ben neden değiştiremiyordum o zaman kendi kaderimi? Hayallerden mi ibaretti benim yaşamım babamın dediği gibi?  Bu kadar kolay tarif edilmemeli bence tüm karmaşıklığım. Su içip terlemek kadar kolay bir döngü değil yaşamım.

Avuçlarım su topladı. Nasırlanmadılar oysa daha önce yazdığım yazılarımda olduğu gibi.”ben seni bir emekçinin nasırlı elleriyle sevdim.” “Avucumun içinde küçük bir göl var “diye sanatsal bir cümle akıp gitti ötelere aklımdan. Gülümsedim. Tren gidiyordu işte bak gene. Ne taşırlar bu koca vagonlarda hiç anlamazdım. Acaba tüm sıkıntılarımı yüklesem bu dört kapılı katarlara; alır mıydı? Şans bu ya; çökerdi raylar bildiğim tüm mukavemet bilgilerine rağmen, hiçbir yere gidemezdi.

Çok sıcaktı. Bardak bardak su akıp gitti boğazımdan. Bana mısın demedi ama. Yangınım devam.

Ta nerelere gittim şimdi küçüğüm bir bilsen. Ne çok ağlardım kardeşim bana atın dizginlerini vermediği için. Kıskanırdım belki de. Dayım demişti ya! Sonra gene benden önce öğrendi araba sürmesini. Ve ben ondan öğrendim dar yollarda gözümü kapatıp gaza basmayı. Çocuktum. Korkmuyordum.

Köyümü ne çok seviyorum. Anamı babamı kardeşimi… Osmaniye’mi… Aklım sende ama…