Hani son günlerin meşhur “yarışma” programı; Güzel ve Dahi. Aslında adı “Hangimiz en Salağız” olması gereken programın tam da kendine uygun bir jürisi varmış meğer. En afililerinden biri de gazeteci Yurtsan Atakan (mış). Ben gazeteci olsam bu adamı gördükten sonra mesleği bırakırdım heralde. Programın, hem yetkililerden hem de halktan tepki alıp erken sonlandırılmasına karar verilmesi üzerine “üstad” buyuruyor ki; program aleyhinde konuşan bakan (Nimet Çubukçu’nun adını bilmediğini söyleyip sonrada ona “çubuk kraker midir nedir” diyor) içler acısı halde olan yetiştirme yurtlarına bakacakmış, neyineymiş onun tv programlarıyla uğraşmak (bahsettiği aileden sorumlu bakan). Ayrıca güzel ve dahi gibi programlar “toplumun kendisiyle dalga geçebilmesini” sağlayan son derece öğretici ve toplumun gelişmesi için önemli faaliyetlermiş.

    Edebim müsaade etmediği için içimden geçenlerin tamamını yazamıyorum. Zaten derdim bu ve benzeri örnekleri ciddiye almak da değil. Sadece acı bir gerçeği dile getirmek amacındayım ki, o da Türkiye’de genelde “aydın” özelde “gazeteci” denilenlerin çoğunun irrasyonel bir dünyada yaşadığıdır. İstisnaların bulunduğunu söylememe hacet yok. Fakat kastettiğim türden gazetecilerin en büyük problemi kendilerini toplumla aynı türden insanlar olarak gör(e)memeleridir. Bunlar çoğunlukla kendi familyalarından insanlarla yiyip içtikleri için ve de birbirlerinin bu “özel ve ayrı bir tür olma” duygularını besledikleri için kendilerini seçilmiş bir zümre sanırlar. Bununla da kalmazlar bu seçilmiş zümrenin en akıllı, en gelişmiş, en iyi en vs. olduğuna dair sarsılmaz bir inanç taşıdıklarından, her şeyin ölçüsünün de kendi kriterleri olduğu gibi bir vehim içerisindedirler. Bunlar ülkenin gerçek sahipleridir, en doğruyu bunlar bilir, “akıl ve bilim”e değer verirler. Halk ise cahildir, dogmalara inanır, çabuk kanar ve kendi iyiliği için neyin doğru olduğunu bilemez. Arasıra gaza gelir, insanları “aydınlatmaya” karar verirler ve etraflarında toplanan birkaç kişiyi de memleketin tamamı sanıp kendi adlarına umutlanırlar. Fakat gerçek, şamar gibi suratlarına indiğinde dahi onun etrafından dolaşıp yine bildik “yorumlar”la kendilerini kandırıp değişmeye, gerçekleri görmeye karşı dirençlerini aynen muhafaza ederler.

    Şükür ki bunlara uymayan derin bir millet var. Ve o millet, kendisini büyük yapan şeyin tam da bu adamların istemedikleri, sevmedikleri şey olduğunun farkında.