Bir düşünün…

Yürüyemiyor ve koşamıyorsunuz!

Her anlamda yardıma muhtaç olduğunuzu getirin gözlerinizin önüne.

Ne yaparsınız, neler hissedersiniz?

Ayaklarınızı hissetmediğinizi de hissedin lütfen…

Yürüyemiyorsunuz. Koşamıyorsunuz.

Tekerlekli sandalyeye bağlısınız. Hayatınız gibi eğreti ve yorgun duruyor hurda tekerlekli sandalyeniz de..!Bunu düşünün, bu hâlde olduğunuzu varsayın.

Ne yapardınız? Neler hissederdiniz?

Allah korusun, ansızın ayaklarınızı kaybettiniz, sonra işinizi…

Ve sonra çevrenizi…

Kapatın gözlerinizi ve böyle kötü bir varsayımı canlandırın şimdi…

Yürüyemiyor ve koşamıyorsunuz; yardıma muhtaçsınız.

Etrafınızdan hızlı adımlarla geçiyor insanlar, duyarsız ve umarsız!

Bir süre sonra açın ve gerçek yaşamınıza, gerçek dünyanıza dönün; ne değişti?

Hiçbir şey değişmedi, az önceki kötü varsayım birazcık moralinizi bozdu, öyle değil mi?

Sağlığı yerinde insanlar için kötü bir varsayım; bedensel engelli insanların acı gerçeğidir, bunu biliyoruz, fakat hep unutuyoruz.

Bizim unuttuklarımızı unutmayan, bizim görmediklerimizi gören gözler de olmasaydı gerçekten hayat çekilmez olurdu…

Sevindiricidir ki, her makamdan - mevkiiden insanlarımız var etrafımızda. Bazen bizim atladıklarımız onlara takılıyor, onlar çözüm üretiyor çözüm bekleyenlere.

Tıpkı Emniyet Müdürü gibi, her kesimden duyarlı insanımız bizim göremediklerimizi görüyor.

Osmaniye Emniyet Müdürü Halil Yılmaz, her gün önünden gelip geçtiğimiz Mehmet’i görmüş ve yardım elini uzatmış…

36 yaşında, evli ve bir çocuk babası Mehmet Pak, bizim işhanını mesken tutmuş kendisine. Ayakkabılarımızı boyayıp üç-beş kuruşu evine götürüyor. Kazanabilirse!

Hurdaya çıkmış tekerlekli sandalyesiyle evine giderken çocuğuna süt, evine ekmek götüren bir yiğit baba..

Yaşam savaşında galip gelmeyen, bedensel engeline rağmen hayatla kavga eden yürekli bir baba Mehmet Pak’ı duymuş ve yardımına koşmuştu Polis Müdürü…

Biz yan gözle bakıp yanından geçmiştik, fakat görememiştik dünyasını Mehmet’in..

Biz görememiştik, elinden tutamamıştık. Ayakkabımızı elli kuruş daha ucuza boyaması için diller dökmüştük Mehmet’e…

Acımasızlığımızı ve katı yüreğimizi dahi fark edememiştik aslında…

Şimdi görüyoruz Mehmet’i gazetelerde, haber sitelerinde… Polis Müdürü tekerlekli sandalye armağan etmiş.

Tekerlekli sandalye nedir ki bir insanı bu kadar mutlu edebilsin…?

Mehmet bu! Bir tekerlekli sandalyenin mutluluğunu sonsuza kadar yaşatabilecek kadar dev yürekli adam…

Hayatın yenilmez savaşçısı için bir tekerlekli sandalyenin sevinci, sonsuza kadar güç, takat, enerji olmuştu…

Fotoğraflarda Mehmet mahcup ve mahzun bakıyor…

Biz ise, şimdiye kadar bizim göremediğimiz Mehmet’e aynı mahcubiyetle bakıyoruz.

Ve minnetle teşekkür ediyoruz göremediklerimizi görenlere.

İyi ki varsınız iyi insanlar… 

Şimdi daha iyi görmeye başladık Mehmet’leri…

Haydi, siz de görün artık!