Yıllardır orta öğrenim münazaralarına konu olmuş ve de büyük bir hararetle de tartıştığımız üstüne üstlük şöyle yukardan bir eda ile gençlere tavsiye ettiğimiz hani şu “görmek” ile  “bakmak” kavramları var ya. Fotoğraf üretenler olarak bizler,  hemen hemen her yerde bu ve buna benzer konuları gündeme getiriveririz.

     Sanırız ki bir objeyi bir başka objeden ayırt edebilmekle her şeyi hal oluverir. Fotoğraf olarak “görmek” ile nasıl ki basit olarak “görmek” arasında bir fark varsa, “görme” ile de “algılama” arasında da böyle kesinlenebilecek farklar vardır. Bilindiği gibi görme eyleminin bütününde bir bilme işlemi yoktur oysa algılamanın özünde bilginizi ve yorumunuzu ortaya koyuşunuz vardır. Bu da bizlerin tümüyle o ana kadar biriktirdiklerimizle bire bir ilintilidir kuşkusuz.

    Bir fotoğrafa baktığımızda “neyi” “nasıl” anlattığını çözümlerken aynı anda “geçmişte” ve “bir yerde” olan şeyi de gösterir bize. Biz fotoğrafa baktığımızda ise “o anda” ve  “orada”yızdır. Fotoğrafın bu özelliği “algılama ” eylemimiz içinde “zaman” boyutunun da varlığını duyumsatır.     

     Fotoğraf; üretilme sürecinden itibaren daima “gerçeklik” ile hesaplaşmak zorunda kalmıştır. Bu hesaplaşmanın taraflarından biri nasıl ki üreten ise diğer tarafında doğal olarak tüketen vardır. Objenin kendi varlığının yanında onun oluşturduğu imgesel veriler bizlere verilmiş birer ipuçlarıdır. Bu bağlamda “Fotoğraf ve gerçeklik” ilişkisine üreten ve tüketenin “algılama” süreçlerindeki katkıları da fotoğraf sanatına ayrıca bir derinlik kazandırmaktadır.

    İçinde bulunduğumuz elektronik çağın bizlere sunmuş olduğu görüntü kirliliğinden (fotoğraf ağırlıklı dergiler ve görüntü bombardımanı içindeki TV’ler -isterseniz sizde internet’i ekleyin- gibi.) neredeyse hepimiz şikâyetçiyiz.

 Şikayetçi olmak kolay da çözüm mü üretmemiz gerekiyor ?.

     İşte Fotoğraf  “o anı” dondurarak görüntüyü durağanlaştırmasına karşın duyarlılığımızı pekiştiren hüzünlerimize ve sevinçlerimize “ilham periliği” yapmaya söz veriyor.

    “İlham Perisi” her zaman gelir mi bilemem ama çağırmanın bir yöntemi de galiba “algılama” yetilerimizi geliştirerek her zaman açık tutmak.

Mehmet Özceçelik