Dijital fotoğrafa önyargıyla yaklaşanların gerekçelerinden birisi de dijital teknolojilerle birlikte fotoğraf sanatının "hafif" , "kolay" bir hale geldiğini düşünmeleridir. Dijital fotoğrafa karşı çıkanlar, geleneksel yöntemlerle oldukça zorlu bir süreç sonucunda ürettikleri fotoğraflarının grafik eşdeğerlerinin çok daha kolay üretilebildiğini gördüklerinde paniğe kapılıyorlar. "Grafik eşdeğerleri“ gibi bir terim kullanıyorum çünkü üretileni sanat eseri yapan sanatçısı ve onun manifestosudur, fotoğrafın hangi yöntemle üretildiği değil. Bu açıdan bakmaya başladığımızda ise analog - dijital tartışmasının anlamsızlığı çok net görülebilir.

Farklı platformlarda bu konu üzerine tartışılıyor görünse de aslında yapılan dijital fotoğraf tekniklerini kullananların izahlarından ibarettir, kullanılmasına karşı çıkanlar genellikle düşüncelerini değil hisleri dile getirirler.

Geleneksel yöntemlere yenilerinin eklenmesine karşı çıkanların bu düşüncelerine nesnel bir gerekçeleri yoktur. Genellikle bunun adil olmadığı, aynı hisleri yaşayamadıkları, kimyasal yöntemlerdeki "ruhun" dijitalde olmadığı gibi tutucu romantiktir, psikolojik açıdan bakıldığında her zaman görülen, yeni-farklı olana karşı çıkma içgüdüsünün sonucu olan öznel gerekçeler üretirler. Elbette hangi teknikleri kullanacağına sanatçı karar verir, fakat diğer yöntemlerin kullanılmaması gerektiğini savunmak farklıdır. Fotoğraf sanatçısı modern romantik olabilmelidir.

Dijital fotoğraf tekniklerinin fotoğrafçıya, fotoğrafın tüm oluşum aşamalarını kendisi yapma olanağını verdiği düşünüldüğünde, üretilen fotoğraf geleneksel tekniklerle üretilmişlerden çok daha fazla fotoğrafçısına ait olur siyah&beyazdaki gibi ki dijital fotoğrafa da yüksek teknoloji ürünü bir karanlık oda denilebilir.

Dijital fotoğraf makinesi buzdağının görünen kısmıdır. Başarılı fotoğraflar üretebilmek kullanılan bilgisayar programına hâkimiyet ve analogda da olduğu gibi emek ister. Sadece geleneksel fotoğraf tekniklerinin kullanılması gerektiğini savunanların paniklerinin en önemli sebeplerinden birisi de bu aşamadır. Bilgisayar çoğu kişi için hala, bir düğmesine basıldığında her şeyi yapabilen kapalı bir kutudur.

Fotoğrafın çekildiği anda bittiği ve daha sonra müdahale yapılmaması gerektiği düşüncesi de gerçekçi olamayan bir yaklaşımdır. Zira geleneksel fotoğraf üretim sürecinde kimyasalların sıcaklığı, filmin üretim sürecinde meydana gelen farklılıklar gibi etmenlerden zaten etkilenilmektedir. Bir fotoğrafın, standart işlemlerden geçirilerek aynı olan iki baskısı dahi elde edilememektedir. Bu durum internette ya da basılı bir ortamda sunulan fotoğraflar için de geçerlidir. Aynı handikaplar monitör kalibrasyonu vb. seklinde dijital fotoğrafta da karşımıza çıkar. Bu yüzdendir ki fotoğrafa müdahale etmeme ideali ütopiktir. Fotoğrafın kendisi müdahaledir.

Dijital fotoğrafı "hafif" gören bakışın sebeplerinden birisi de Türkiye'de bu tekniklerin sanatçılar tarafından henüz yoğun bir şekilde kullanılmıyor olmasıdır. Grafik olarak çok benzer iki fotoğrafa fotoğrafçılarından dolayı farklı derinliklerde bakıldığı gibi, kendini ispatlamış sanatçılar bu teknikleri daha yoğun kullandıkça-bu teknikleri kullananlar zamanla kendilerini kabul ettirdikçe dijital fotoğrafçılık da kabul görecektir. Fotoğraf sanatçısı talepleriyle dijital tekniklerin sürükleyicisi olacaktır.

Su an için dijital fotoğraftan uzak durmanın bir tek objektif gerekçesi; kimi konulardaki teknolojik yetersizlikleri ve ilk kurulum maliyetinin yüksek olmasıdır. Yaşayarak gördük ki teknoloji her zaman daha gelişmişini daha ucuza sunar.

Muharrem Çakmak, 2003