Bulutlar eşlik ediyor trenlere. Bense daha eve geçip okula gideceğim. O zamanlar makinist demeyi başaramazdım, trenci derdim. Aslında Şerife Nazan Öğretmen açıklamıştı bize; “Türkçe kelimelerde iki tane sessiz harf yan yana bulunamaz.” Ama ne garip dimi sevgilim; sanki benim saati sorduğum trenci senide taşıyordu güneşin doğduğu yöne. Trenin demirini satmak suçtu, başçavuş söylemiş kahvede. Ama ne de para ederdi ha, cevizli sucuk ve şişe kola alabilirim mesela birden daha çok kere. Ama azcık beklemeliyim. Hala trende yol alan Sen’in bıraktığı sıcaklık üzerinde, içi de balıksırtı gibi parlayan demirin. Tamam; satarken jandarmaya yakalanmam diyelim, elimi yakmadan eve de getirebilirim, sucuk kola zaten kolay; peki ya eskicinin bitli köpeği gene beni dalarsa demiri satarken? Senden kalan kokun korur mu beni? Yoksa boynuma babannemin yaptığı karaçalıyı mı takayım? Eskicilik ne kadar eski bir meslek diye düşünürüm hep. Eskici ismi yaptığı alıştan mı yoksa arabanın ve adamın eski olmasından mı verilmiştir acaba diye? Offff! Ne de çok şey geliyor adamın aklına böyle. Daha geçenlerdeydi sevgilim nazardan düşüp dizimi parçalamam, toprak ve kan. İlk müdahale yapılmıştı bile, izmaritleri bu yüzden severim. Annem gene her zaman ki gibi; aklı çıkıyor bir şey oldu diye. Gene de dizime kolonya döküyor annem. Ve serin bir rüzgâr gibi geliyor babannemin nefesi. Nerden bileyim; bir gün o dudaklardan zemzem akıtıp, hala nefes alıyor mu diye bakacağımı? Çok kahrımı çekti babannem, az yapışmadı sırtıma inmekte olan dut çubuklarına. Ve çok kere kanala gitmemde dimdik durdu ardımda. Ama sevgilim; şimdilerde o dağ gibi kadın dik oturabilsin diye yastıklar yığıyoruz sırtına. Boşa değil sanırım yaşlıların gece ile gündüzlerinin yer değiştirmesi. Güneş pek güzel görünmese gerek o yaşlarda. Bazı zamanlar aklıma biçilmiş ekinden bir poşet buğday satmak geliyor bütün eskilerime vefa borcumu ödemek için. Peki ya hasta yatağında can çekişen babanneme olan borcumu nasıl ödeyeceğim, beni hep kucaklayıp koruduğu için? Bu düşünce yeni çıkmış 25 kuruşun eski hali gibi kafamı yarıp duruyor. Ama kimseden veresiye sevgi istemedim ki ben, hiçte iyi bir ekonomist olamadım geleceği yorumlayan. Vefanın hala en büyük borç olduğu şu anlarda yüreğimde ben elimi asker selamı yapıp yanımdan kayıp giden başçavuşun cipine bakıyorum. Yoksa gördü mü ki başçavuş diğer elimde sakladığım tren demirini? “Saat kaç trenci amca?” İnekler huysuzlandı gene sanki sıcaklar nesli tükenmiş bir Maraş biberi yutmuş gibi hava, her yer ateş gibi. Daha birkaç gün önce anlattım öğrencilerime “dünyanın en sıcak yeri Ağırküre’dir” diye. Keşke birazdan eve vardığımda babannem nişe bulamacı yapmış olsa tereyağlı. Babannemin eli değse yeterdi bulamaca, bal olurdu ozaman. Kızma sevgilim; birçok kere yeni tanıştığım kızlara “ çayımın şekeri eksik, parmağını çayıma batırır mısın?” diye klişe cümleler kurdum. Ama hiçbir kızın eli, babannemin hayatın yükünü taşıyan nasırlı elleri kadar tatlı olmadı. Hadi gel sevgilim, sana eskiciden kazandığım para ile kola ısmarlayayım. Sıcakta sucuk erir deme. Erise hasta yatağında kor olan sevgili babannem erirdi.