Şimdilerde mahalle baskısı diye bir kavram atıldı ortaya. Kavramın mucidi hocaların hocası şeklinde isimlendirilen Şerif Mardin. İlk olarak 1981 yılında “religion and secularism in turkey” Türkiye’de din ve laiklik isimli makalesinde kullanmış Mardin bu kavramı.

Büyüklerimin söylemlerinde “Kızım elalem ne der” “ “sen nerde yaşadığını biliyor musun?” “milletin yüzüne nasıl bakarız” vb şeklinde sıkça karşıma çıkardı bu kavram “mahalle baskısı” sociological, theoretical bir hava vermiş bu olguya.

Mahalle baskısından kastedilen özetle: Çoğunluğun yaşam biçimi ve kültürünün azınlık üzerinde (istemeden de olsa-buna özellikle dikkat çekmek lazım) baskı oluşturması. Ne olurmuş efendim başörtüsü konusunda özgürlük gelirse başlarını örtenlerin sayıları artarmış ve başlarını örtmeyenler bu durumdan psikolojik olarak sıkıntıya girerlermiş. Sonra ramazanlarda alkollü içecek satan işyerleri ve eğlence yerleri kepenklerini indirirlermiş, oruç tutmayanlara mahalle sakinleri çok kötü delici bakışlar fırlatırmış oruç tutmayanlar bu yüzden bunalıma girerlermiş miş miş miş…

Adamlar dışarıya şöyle diyor: “ mahallelinin nasıl yaşadığı ne düşündüğü nelerden hoşlanmadığı neleri sevdiği bizi bağlamaz , biz mahalle sakinleri içinde parmakla gösterilecek kadar az sayıda da olsak belirleyici olan biz olacağız, cumhuriyetin özgürlüğün ve çağdaşlığın anlamı bu çünkü bu kavramlardan mahalleli anlamaz “

İçlerinden geçense: “ Ya kurumlarımız kurullarımız dükkânlarımız adamlarımız vb heba olacak ne mal olduğumuz ortaya çıktı çıkacak, ne yapsak da mahalleliyi bir kez daha uyutsak.

Çok azlar, her zaman çok azdılar ama bugünler de çok çirkinler, çok yüzsüzler mide bulandıracak kadar.

Özgürlüklerin üzerindeki en büyük baskı olan devlet baskısını bir takım sosyolojik demagojilerle haklılaştırmaya çalışıyorlar. Sebep : Cem yılmaz’ın dediği gibi: tamamen duygusal.