Ben ki, taa lisedeyken Türk filmi izlememekle övünürdüm.

O zamanki tepkim: 70’li yıllara kadar  bol melodram-arabesk klişelerle idare eden  ve o yıllarda  bayağılaşmanın dibe vurması  sendromunu yaşadıktan sonra 80’lerde  kuru entelllik girdabında debelenen Türk Sineması’nın benim idealist, muhafazakâr, milliyetçi beklentilerime karşılık veremeyişiydi.

Malum, 1990’larda “Eşkıya” ile birlikte salonlarda gösterilebilir Türk filmleri süreci başladı.

2005’te  “Baba ve Oğlum” Türk Sineması adına duyduğum tüm endişeleri yerle bir etti. Artık izlemekle övünebileceğim bir Türk Sineması vardı, kimse bu filmi görmemezlikten gelemezdi. İşte sinema, işte film dedirten bir filmdi.  Çağan Irmak, şiir gibi öykü gibi film yontuyordu.

Geçen gün televizyonda gösterilince  “Beynelmilel” hakkındaki düşüncelerimi yazmak istedim. 2006-2007’nin bence şahikalarıydı Beynelmilel ve  Hokkabaz.  Pars, Polis, Son Osmanlı , Takva  vd.’de cabası.

Artık Türk Sineması var. Hem Türk, hem de Sinema. Senaryo, kurgu, oyunculuk, yönetmen rengi, mekan kullanımı, sinema dili, yaşayan dil, müzik… tüm unsurlarıyla kendini ortaya koyan Türk Sineması.

Lütfen artık annemizin yakınmalarını unutalım.

Beynelmilel:  dört dörtlük bir filmdi. E illa kadı kızının peşindeyim diyen çıkacaksa eyvallah.

Sırrı Süreyya Önder, kardeşim eline sağlık yazmış, yönetmiş bi de oynamışsın. Yüreğine de sağlık, aklına da.

Cezmi Baskın, abim sen ne oyuncuymuşsun be. Döktürmek derler buna.

Özgü Namal, seni keşke sempatik de bulsaydım ama  oyunun harika.

Meral Okay, Dilber Ay, Kahtalı Mıçı, Nazmi Kırık … ellerinize sağlık.

Öğrendik ki, Adıyaman’da “gevende”ler varmış. Bu gevendeler ekmek parasına düğün çalarlarmış. Abuzer adlı yüreği dağlar kadar gevendeler varmış.12 Eylül’de bir kısım zevat halka bazı kötülükler etmiş. Bu ülkenin bir kısım gençleri  “emek” der tuttururmuş. Enternasyonel marşı bilen varmış, bilmeyen varmış. Pavyon şarkıcılarının da dinlenesi hikayeleri varmış.

Orhan Pamuk’un Yeni Hayat’ının ilk baskısının arka kapağında roman için “bize özgü hüznün kalbine yolculuk” tanımlaması yapılıyordu. (ustaya da selam!)

Demek ki bir toplum doğal mecrasında sanatını ürettikçe böyle oluyormuş.

Bize özgü hüzünlerin, neşelerin, heyecanların kalbine doğru yolculuklarımız sinema filmlerimizle de devam ediyor.

İyi yolculuklar.