Üniversitedeyken hocalarımdan biri “ben sabahları uyandığımda asla aynaya bakmam baktığım günlerde kendimi kötü hissederim. Çünkü sabahları çok çirkin olurum. Şişmiş gözler ablak bir surat ve dağılmış saçlar. Hayır hayır ben bunu asla sevmem. Bence sizde sabah kalktığınızda kendinizi aynada görmeyin” demişti. Bense bunun tam tersini iddia ettim . çünkü ben sabahları kalkınca o yüzü çok seviyorum çünkü çirkin bir yüz.

Sabahları kendi yüzüne bakmayacak kadar kendini sevmeyen insanların çevresindeki insanları sevmesini ne kadar bekleyebilirsiniz ki. Ve kendinden hoşlanmayıp gün bütün başkalarını eleştiren insandan…

İşte size garip iki problem…

Ve gün…

Bugün neye sevinebilirim ki yada neye üzülebilirim. Bunun bile hesabını yapamadan geçmiyor mu zaman. Daha iki dakika önce gülen sen değimliydin peki ya bu ağıt nereden çıktı.

Ne garip değil mi birazdan unutulacak zamanları şimdi yaşıyor olmak.

Kavrayamadığımız birçok nesnenin içerisinde tek akıllı varlık olmak ve kavramların karşılığına denk gelen milyonlarca sembolü düşünüp benimsemek. Ya birde duygusal tarafı ona ne demeli. Sevgiyi en derin mabedinde yaşarken bir anda gün yüzünde çırılçıplak kalakaldığını hissetmek.

Peki ya hatalar kaçımızın yüreğinden sızılarla geçer, kaçımızdan hiç önemsenmemesi gereken ve bir anda kaybolup gitmesini istediğimiz atom parçalarına dönmesini istediğimiz varlıklar haline gelir.

Yada anlamak, beynimizi kullandığımız tek şey olan iletişimle birlikte anlamak. Kaçımız bu yolla yılanı bile besleyebiliyor koynunda yada en temiz duygularıyla yaklaşıyor sevdiği birkaç varlığa. Peki ya anlamamak bencilliğin en üst seviyesindeyken “hayır benim İD’im tertemiz” deyip egolarıyla konuşmak. Kaçımızın yaptığı hareket ki yolda giderken “evet bugün gerçekten güzel bir gün” demek. Peki kaçımız yolda giderken tebessümle yürüyoruz günün kirliliğine aldırmadan hangimiz duyarlıca hareket ediyoruz. Her şeyi ben bilirim derken kaçımız çirkin olana tertemiz yürekten bir eleştiride bulunuyoruz. Peki ya giydiğin kıyafetten kullandığı kokuya kadar kıskanmadan tatlı bakışlarla takdir etmiyoruz. Bir adım atabilene neden arkasından riyakarca davranmıyoruz.

Ve bencilliğimizi kendimize bile açıklamaktan korkarken neden çevremizdekilere acımasızca egolarımızın bitmek bilmeyen yüzünü sunuyoruz.

Ve neden önce kendimiz kendimize bir sabah aynaya baktığında“ sen bencilsin “ deme cesaretini gösteremiyoruz…