Değerli okurlarımız soruyor:

- Sayın Dolu Antalya'da ne işin var? Diye.

Tabi Antalya'da ne arıyorum diye ben de kendi kendime soruyorum bazen. Geçtiğimiz günlerde Osmaniye Valiliğinde görevli değerli bir arkadaşım Antalya'ya geldi. Sanki onunla birlikte Osmaniye'de benim yanıma gelmiş gibi oldu desem hiç abartmış olmam doğrusu.

Sanki uzun süredir hasret kaldığım bir kardeşime kavuşmuşum gibi.

Çok yakın bir zaman da kıymeti ölçülemez bir annemiz geldi Osmaniye'den. Onu da görmekten çok mutlu oldum. Uğurladıktan sonra gözlerim doldu. Keşke gitmeseler dedim ama hayat devam etmek zorundaydı.

Belki önümüzdeki günlerde de Osmaniye'de tanınmış ünlü bir ağabeyimiz gelecek. Onu görünce de muhakkak memleketimin yanıma gelmiş olduğunu hissedeceğim ve yine çok mutlu olacağım.

Ne arıyorum Antalya'da?

Aşk aramıyorum.

Meşk aramıyorum.

Kaybettiğim yakınlarım da yok burada.

Daha önce yaşadığım yıllardan kalan maziler vesaireler de yok. Ankara olsa...

Bana yabancı.

Ben ona yabancı.

Antalya beni tanımıyor.

Ben Antalya'yı tanımıyorum.

- Murat abi, ne işin var Antalya'da? Gel Osmaniye'ye. Burada hiç değilse cenazende en az kırk kişi olur. Oralarda ölsen seni kimse tanımaz. Ortada kalırsın sonra. Burada hiç bir şey bilmesen ticaret yaparsın. Birikimini yap çık gel. demişti Enes ağabey.

Bir de Osmaniye Valiliğinde görevli arkadaşımız Şahin Altay'ın sözleri çınlıyor kulaklarımda:

- Murat Osmaniye'ye gelip de ne yapacaksın? Ne güzel çalışıyorsun işte. Ekmek paranı kazanıyorsun. Osmaniye'ye gelip de üç beş kuruş para armaya mı düşeceksin. Hem bak memlekete gidince on günde canın sıkılır geri dönmek istersin. Belli bir birikim yapana kadar bir yere gitme. demişti Şahin kardeşim de...

Yalnızım.

Hasretim.

Yanıyorum.

Üzgünüm.

Mutsuzum.

Sessizim.

Kimsesizim...

kirmizihat255@hotmail.com