Şimdiki muhtarlar gibi hiç maaşı olmadı. Mührünü darphane olarak kullanmadı.

Kapısına geleni boş göndermedi. Öfke ile geleni gülerek karşılar, bulunduğu yere neşe saçardı. 

Ne güzel insandı O. Kalbi Ay kadar berraktı. Dili arı balından tatlı, yüzü güneş gibi sıcaktı. Küskünleri barıştırır, borç-alacak kavgasında cebinden para koyup uzlaştırırdı.  

Hasatsız harmana “Allah büyük” der; yetimin başını okşar, yolcuya sofra açardı.

Jandarmayı ön kapıdan alır; tütün kaçakçısını arka kapıdan uğurlar, asla adam satmazdı.

Köyündeki evi memur Ahmet’e saraydı.  

Ocak ayında bankanın kapısına dayanır, Eylül ayında fazlasıyla geri öderdi. 75 yaşına kadar katlandığı hayatta borcu hiç bitmedi. Asla isyan etmedi. “Çiftçiliği bırakalım” diyen oğullarına “Kazanmıyorsak ta ektiğimiz kurda kuşa yem olur. Benim bildiğim iş bu” karşılığını verirdi.  

Osmaniye’nin Kızıldere köyüne (Kalecik) dört kez muhtarlık eden Halilusta böyle bir adamdı. Ve ilkokul mezunu Halilusta’nın günümüz siyasetçilerine ders olacak sözleri vardı. Köyün tek kahvehanesinde dedikodu bolca idi. Hemen her gün yapılan işler eleştirilirdi. “Muhtar para yiyor” diyenler bile vardı. 

Akşam evde oğullarının ilettiği bu iddialar için önce “Oğlum küfür ediyorlar mı?” diye sorar; “Yok; ama..” şeklindeki sözlere ise o unutulmaz cevabını verirdi:

Oğlum halk şikayet eder. Muhalefet eleştirir. Sakın ola ki karşılık vermeyin. 

Nur içinde yat Halilusta!...