bana yeniden yazılar yazdıran kadına

“aşk bize küstü asiya”

Ömrümün sonuna kadar sürecek sanırdım bu sözlerin büyüsünü. Her nereye gitsem, her kime uzatsam elimi karşımda olacak bellemiştim oysa.
Bir daha bayılamam sanırdım, bir daha gülemem, bir daha Ayna Rubaileri aklıma gelmezdi güzellik tarifinde Hilmi YAVUZ’dan. Hiç kimse yok sanırdım ne ardımda, ne de karşımda. Bir daha ortak paylaşımların koynuna bırakıp da kendimi; aynı yere bakacağım gene birileri ile aklıma gelmezdi.
 Deselerdi bana “biriyle sohbetin bitmesini hiç istemeyeceksin, üzüleceksin O giderken”;gülerdim…

“biz bu kentlere sığdık da
 bu kentler bize sığmadı asiya”

Mutluluğunda üstünü;  Karadeniz sahil yolundaki milyonlarca bakir koy gibi kapatıp gittiler sandımdı bu kentte. Oysa unutmuşum aslında gökyüzünün burada da maviliğini.

Bayıldımdı
ayıldım
İçimde dili olmayan bir umut
sustukça susan
Mutlu muyum?
evet
Umut;
camların buğusu kadar