Sokaklardaki muhteşem çiçek kokularını duyuyorsunuz değil mi ? Saçlarınıza ve teninize dokunan yumuşak havayı. Osmaniye'de misiniz ? Öyleyse evettir yukarıdaki soruların yanıtı. Ben ve benim gibi beton yığınları egzos dumanları ve yeşilin saksılarda bulunduğu şehirlerde yaşayanlar için parklar ve mesire yerleri tesellidir. Bir çok şehir de yazın nasıl geldiğini bile fark etmezsiniz.

"...ben her bahar aşık olmam
ama her bahar gitmek isterim
gittiğim olmadı hiç.
ama olsun...
istemek de güzel."

Uzak bir şehirden Osmaniye'ye Akgün Akova'nın şiiriyle selam gönderiyorum. Kal diyen olmadı bana. Belki birileri çıkar götürecek :)

bahar

beni bu kentten götür diyorsun
çünkü burada
gitgide azalıyor manolya ağaçları
ve parklarda öpüşmüyor artık aşıklar
yaralıları almamak için sürücüler
hızla geçiyorlar kaza yerinden
gerçeği savunan sesler zayıflıyor
kendi harflerine dökülüyor aydınlar

beni bu kentten götür diyorsun
çünkü burada
içlerine çöküyor inandığım bütün insanlar
çiçek adları verilmiyor artık sokaklara
devrim şarkılarını çoktan unuttu meydanlar
yüreğin yağmura karıştığı yerde
içimi acıtan ne çok şey var

beni bu kentten götür diyorsun
çünkü burada
elmalar düşmüyor newton'un kafasına
''buldum" diye bağırarak hamamdan fırlamıyor arsimed
yetmezmiş gibi
kentin boğazına takılıyor nükleer atik yüklü gemiler
itfaiyecilerin evleri yanıyor
yorganlarını ayırıyor birlikte yatanlar

beni bu kentten götür diyorsun
çünkü burada
gözlerini gözlerimden kaçırarak konuşuyor insanlar
sahipleri adreslerinde bulunamadığı için
postacılar ask mektuplarını çöpe atıyor
su içmeye indiğinde gece
katiller beyaz atlara biniyor
bağıran arabalara sarhoşlar

beni bu kentten götür diyorsun
çünkü burada
karagöz'le Hacivat’ı şarkıcı sanıyor çocuklar
martılar çöplüklerde yiyecek arıyor
otobüslerde yalnız kadınların ağladığı oluyor
herkesi kurşunluyor kızgın adamlar
içi sıkıldığında avazı çıktığı kadar bağıramıyor insan
kapalı pencerelerden bile

beni bu kentten götür diyorsun
çünkü burada
burada
âşık olamıyorum
ister inan ister inanma

akgun akova