Osmaniye – Gaziantep karayolunun Dereli köyü yakınlarında meydana gelen trafik kazasında bir ailenin yok olduğu haberini geçti ajanslar. Tehci köyüne akrabalarının düğünü için giden Zeki Köksal yönetimindeki araç önüne kontrolsüz çıkan motosiklete çarpmamak için karşı şeride geçmiş ve bir pikapla çarpışmıştı. Kaza sonucunda aile fertlerin 4’ü olay yerinde birisi de hastane de hayatını kaybetmişti. Ailenin en küçüğü Melisa’nın hastanede yaşam mücadelesi devam ediyordu.

Haberi haberosmaniye.com’a eklemek için kontrol ederken vefat eden aile fertleri içinde Maşide Köksal isminin geçtiğini fark ettiğimde haberden duyduğum keder tarifi zor bir acıya dönüştü.  Acı gerçeği doğrulamak için hastaneye ve ortak tanıdıklarımıza telefon etmem yeterli oldu.

Geride kalan ölümlüyü hasrete mahkûm eden olgudur; gerçekliktir ölüm. "mutlak son" olduğu, hasretin bir gün sona erip, bir şekilde kavuşulacağı bilinse de; parmaklıkları kalındır bu mahkûmiyetin. Çünkü, içeride kalmış, tor-top olmuş; büyümek zorunda olan bir çocuktur acı. Sağır bırakan bir uğultu vardır kulaklarda üstelik. o uğultunun bir sesi vardır; enseyi ürperten soluğu vardır. Uğultunun elleri, ayakları, kolları vardır. her güne uyanışta biraz daha büyümek zorundadır çocuk. Uğultu, sakin, anaç elleriyle besler onu. "o bugün de gelemeyecek..." der. "halâ aramadı, çünkü artık arayamaz..." der. Çocuk biraz daha büyür her sabah, günün ilk ışıklarında. Parmaklıkların arasında kalmıştır bir yerleri, çıkamaz hiç bir sabah ve hiç bir akşam dışarı... Çünkü bir arap saçıdır artık zaman, o'na asla yardım edemez. Sıçrayarak uyanılan her saat başı, biraz daha düğüm olur insanın saçları, kolları... Düğüm düğüm büyür acı; bir daha çözülemesin diye atılan binlerce düğümdür çünkü büyümek... ve çocuk büyürken, içeriye gömülen; atılamayan çığlıkların, yakılamayan ağıtların adıdır seyrelmek. Büyürken yavaşça ve usulca seyrelir insan, evet... Seyrelir. Amaçları sorgulamak, hayatın tadı denileni kahve tadı sanmak; sanmaya çalışmak nafiledir. Teker teker dökülenler, sonbahar yaprakları değildir; sonbaharın ta kendisidir. ve ölüm; kara bir gömlektir, bir çocuğa asla yakışmayacak bir kara gömlek...

Bir sevdiğimizi kaybettiğimizde kalbimizde 40 mum yanmaya başlarmış. yaşadığımız acının miktarı bu mumların sayısıyla orantılı olurmuş. sevdiğimizi kaybettiğimizden 1 gün sonra mumlardan biri sönermiş, 39 mum kalırmış geriye. üçüncü gün bir mum daha sönermiş, bu böyle devam edip gidermiş ta ki yüreğimizde 1 tek mum kalana kadar: asla sönmeyecek olan tek bir mum. acının azalması doğalmış, olması gereken buymuş zaten. sönmesi gereken mumları tekrar yakmaya kalkışmanın, o kişiye minnet göstermek, sevgisine sadık olduğumuzu kanıtlamak gibi bir anlamı olmazmış aslında. ihtiyacımız olduğu halde kaybettiğimiz bir insan için kendimizi yoketmek, bize ihtiyacı olan insanlara istemeden de olsa ihanet etmemiz anlamına gelirmiş.

Sevgili Maşide, sevgili reisim, dualarımız seninle . Yalıçapkınları öksüz kaldı. Sesin gülüşün iyiliğin güzelliğin anılarımızdan silinmeyecek.
 
Ekibimizle birlikte çıktığımız gezilerden birinde çektiğimiz görüntüleri ekliyorum hatıran için. Suavi'nin sevdiğimiz şarkısı "yalıçapkınları" ile birlikte.



Hayatımın en zor yazısıydı bu sevgili çocuğum.  Ailenin ve senin mekânlarınız cennet olsun. Allah geride kalan aile fertlerinize sabır versin.

"inna  lillah ve inna ileyhi raciun" (Muhakkakki bizim varlığımız ALLAH'tandır  ve dönüşümüzde ALLAH'adır.

Öğretmenin
Yunus Kaplan