Kitabe – Makbule Hanım ve Halil Efe

Kitabe

Dağlar böyle kurulalı / ve efeler kızan tutalı anlatılır bu hikaye / Yağız yer ve sular üzerine yemin olsunki doğrudur söylenenler

Gördes-ki doğduğum yerdir / ki dedem orada gömülüdür babasıyla yanyana / ve muhtemel ben de onun yanında yatacağım / sonsuz bir mutlulukla- bir deli yamaçta kuruludur yüzü Kum çayına dönük / Dağlı eşkiyaların cigara içerek ölüme bakışı gibi bakar / o namuslu ve kutsal suya / Öpülesi Bizans ustalarının unutulmuş sesleri duyulur hala Kepez tepesinden / Tahta köprünün bağladığı ovanın ortasında mahpus damı durur parmaklıkları çürüyerek / Arnavut kaldırımlı Çarşıbaşıyla, bir sürü camisi ve yatırı ve hüzünlü sokakları, suskun çeşmeleri, beni hala ürpertecek kadar büyük mezarlığıyla, Rumlarla Türklerin önce birlikte yaşayıp selamlaştığı, aynı daldaki yemişi paylaştıkları sonra birbirlerini öldürdükleri her yer ama hiç bir yer gibidir Gördes/ Yani yüreğimin yarısı / Yani çocukluk düşlerim.

“Bir incecik yolum da gider Gördese

Ilgıt ılgıt kanım damlar mor fese

öldüğümü duyurmayın herkese”

Sonra babamın Selçuk abisi ve benim amcaların en yakışıklısı Selçuk amcam, uzun öğlesonlarında ayağında nalınlar, eli alnında siper, gözlerin kısıp bir merdivenin üç adım ötesinde, kapı önünde, ince bıyıkları ve dik duruşuyla güler ve ben yüzümü iki elim arasına alıp bakarım ona bir asır önce / Şimdi yani bin asır sonra ona hiç yakışmayan ölümle ama en çok yakışan güllerle koyun koyunadır Rahmi oğlu Selçuk, Beyler Mezarlığında

“Dalgın uykulardan uyanamadım

Top zülüflü yosmam sana doyamadım”

Oysa ben / murt çiçeklerine mahmuzlarıyla, at sırtında deyip geçen ve mor Şahankayası’na dayanıp son kez öpüşerek biri Kocayayla’da biri Yağcı Dağında henüz sekiz aydır yanyanayken ama düşman sağı solu sarmış iken vuruşarak ölen Makbule Hanım ve Halil efe için ağlarım her ay batışında.

Ah daha devam eder bu hikaye / kıvrılıp kına kayalarından çam kokularına doğru / Ama ben getiremem sonunu.