Bir kitabın arasına düşülmüş notlar

Yağmurlu bir ilkbahar ikindisiydi. Rıhtımda yağmura aldırmadan yürümüş neredeyse sırılsıklam olmuştum. Çok kötü görünüyordum, üşüyordum ama aldırış etmiyordum. Sevdiğim insanla birkaç saatlik bir konuşmadan sonra ileriye taşıyabilecek bir şey kalmadığını görmüş derin bir kedere kapılmıştım. İşin trajik yanı o farkında bile değildi, eve dönmek için otobüse binmiş ve gülümseyerek veda etmişti bana. İstanbul Pendikteydim.

Bir süre caddelerde amaçsızca yürüdükten sonra bir pasaja girdim. Amacım gözlerden uzak bir kafeterya ya da çayevi bulmak sıcak bir şeyler içmekti. Dergilerin ve kitapların rastgele yerleştirildiği loş ışıklı bir dükkan dikkatimi çekti. Kapısında ayakta dikilen adam en az benim kadar umutsuz görünüyordu. Dükkan benim kadar kötü göründüğü için rahatlıkla girdim içeriye. Eski kitap dergilerin satıldığı bir sahaftı. Raflara göz gezdirirken kitabın adı ilgimi çekti. Raftan aldım ve rastgele açtım. “ kişinin hayatı düşünün rengine boyanmıştır”  sonra bu cümle çarptı gözüme. Bir şeyler okumayı aklımdan bile geçiremeyecek durumdaydım ama aldım kitabı. Dışarı çıktığımda yağmur kesilmiş serin bir rüzgara bırakmıştı yerini. Hızlı adımlarla kaldığım otele döndüm.

Son gecemdi İstanbul’da, ertesi sabah dönecektim. O akşam kitabı okudum. Belki o gün ki ruh halimden, belki yaşadıklarımdan ayrı bir yeri oldu bende. Bazen yanlışlarımızı , eksikliklerimizi, doğrulamak, yalnızlığımızı haklı bulmak isteriz. En zor anlarımızdandır  keşke dediğimiz ve kendimizi suçladığımız anlar. Ve ben kendimce yaşadıklarımın kabul edilebilirliğini bulmuştum kitabın sayfalarında.

Çok zaman oldu. Çok şeyler yaşandı o günlerden bugünlere. Kitaplar kadar hayatın kendisinden de çok şey öğrendim, hani şu tecrübe dedikleri. Öfkelerim, kırgınlıklarım, kederlerim hatırlamak istediğim şeyler bırakmadı bana. Yaşayanlar ve elimde kalanlar iyimserliklerim, umutlarım ve sevgilerim.

Biliyorum, yarın da farklı olmayacak, ömrüm olursa yıllar sonra geriye baktığımda aynı şeyi düşüneceğim.