Dünyada hemen hemen bir çok değer göreceli bir kavram olarak karşımıza çıkabiliyor. Bunu en güzel gösteren ise elbette zaman ve tarihtir. Düne kadar Türkiye'de kürtçe konuşmak, şarkı söylemek, yayın yapmak vs yasak idi. Bu eylemleri yapanlar tutuklanabilir ve halkın gözünde de adam yerine konmayabilirdi. Günümüzde bu eylemleri devlet bizzat teşvik ediyor veya en azından yasaklamıyor. Yani artık bu eylemleri yapanlar da adam yerine koyuluyorlar... Bu daha önce adam olmadıkları anlamına mı geliyor, yoksa onların adam olduğunu yeni fark edenlerin hatalı olduğu mu sorusu sorulmuyor bile...

Antalya sanki asker kaçaklarının memleketi gibi. Adeta bir liman vazifesi görüyor Antalya. Askerden kaçmak isteyen veya henüz gitmek istemeyen kaçaklar için büyük fırsat. Özellikle doğu ve güneydoğu bölgelerinden (İsot severler) beşer onarlı kafileler halinde gelen gençler burada kendi hemşerileri veya arkadaşlarının yanlarında kalıyorlar bir süre. Sonra hepsi birer uyduruk iş buluyorlar (komi, bulaşıkçı vs...) iyice yerleşiyorlar yani Antalya'ya.

Cumhuriyet mitinglerine Osmaniye'den katıldığımı ve yayın organlarında en geniş şekilde yer bulması için tüm imkanlarımı kullandığımı göz önüne alacak olursak, sorulacak bir hesabımız olduğu aşikardır.
Eğer ortada bir film dönüyorsa, ben ve benim gibi milyonlarca insanın ülkemiz adına iyi niyetlerini (Çeteler adına değil) istismar edenlerden hesap sorma hakkımızın doğmakta olduğunu da herkes bilmelidir.

Çok merak ediyorum.

Ankara'daki eylemlere katılan insanlar gerçektende kandırıldı mı?

İdeolojik olarak o mitinglere katılanlara bir şey demiyorum ancak, içinde gerçekten vatan için kaygı duymanın yanında saf temiz (İdeolojik bağ ve saplantısı olmayan) ve duru bir inanç ile Ankara'ya ve diğer mitinglere katılanlar kandırldı mı?

Emekli bir generalin ve şimdi ergenekon ismi verilen bir davanın sanıklarının (iddia edildiği üzere) oyununa mı geldi?

Sayın Başbakanımıza, siyasi anlamda savcısı olduğunu ifade ettiği için soruyorum.

Eski Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer Ergenekon davasının neresinde?

Çok mu zor soru oldu?

Çok mu kolay sorduğumu düşünüyorsunuz?

Nereden çıkıyor bu soru?

Nereye dayanıyor?

Çıkış noktasını nereden alıyor?

Evet, biraz ürküyor insan ilk okuduğunda, ama zaten her gün yaşamının yarısını ölü gibi geçirdiğini aklına getirmiyor.

Uyumaktan bahsediyorum elbette. Huzurlu bir uyku, huzurlu bir ölüm gibi adeta.

Hem de sessiz, sedasız, sıcak yaz gününde buz gibi serin bir yatakta uyanana kadar adeta ölü gibi uyumak.

Tıpkı huzurlu bir ölüm gibi.

Değerli okurlarımız soruyor:

- Sayın Dolu Antalya'da ne işin var? Diye.

Tabi Antalya'da ne arıyorum diye ben de kendi kendime soruyorum bazen. Geçtiğimiz günlerde Osmaniye Valiliğinde görevli değerli bir arkadaşım Antalya'ya geldi. Sanki onunla birlikte Osmaniye'de benim yanıma gelmiş gibi oldu desem hiç abartmış olmam doğrusu.

Osmaniye Belediye Başkanı Davut Çuhadar'ın, seçildiği günden beri yaptıklarını veya yapacaklarını en çok ve en sert şekilde eleştiren yazarlardan biri olarak, neredeyse tüm çalışmalarında siyasi kaygıları olmadığını ve hizmete odaklı kanunlar çerçevesinde bir çalışma disiplini olduğunu fark ediyordum.

Bu kahpeliktir.
Bu hayvanların bu cinayetleri din adına işlediklerini söylemeleri ise daha büyük kahpeliktir.
Dine hakarettir.
Dini kullanmaktır.

Saygıdeğer okurlarım.
90 gündür E Tipi Kapalı Cezaevinde hükümlü olarak yatmaktaydım. Neden hüküm giydiğimi, cezaevinde nelerle karşılaştığımı, cezaevindeki tutuklu ve hükümlülerin içerdeki ve kendi ağızlarından dışarıda işledikleri suçların ayrıntılarını önümüzdeki yazılarımda kaleme alacağım.
Bu yazımın kısa olmasını, 90 günlük çalışmamın yorgunluğuna bağışlamanızı ve önümüzdeki yazıları dikkatle takip etmenizi diler geçmiş bayramınızı can-ı gönülden kutlarım.
Saygılarımla...